W skrócie o feng shui

Feng shui zaczyna się od obserwacji, że człowiek nigdy nie mieszka wyłącznie pomiędzy ścianami.

Pozwól, że wyjaśnię rzecz, którą tak łatwo dziś sprowadzić do dekorowania wnętrz. Feng shui nie jest zaklinaniem mebli — nie chodzi o to, by przesunąć fotel o kilka centymetrów i z powagą oczekiwać odmiany losu. Chodzi o coś znacznie subtelniejszego: o człowieka i miejsce, w którym postanowił żyć.

Klasyczne feng shui patrzy na dom z dwóch stron. Jedna dostrzega to, co oczywiste: otoczenie, wejście, światło, proporcje, układ pomieszczeń i sposób, w jaki poruszasz się po własnej przestrzeni. Druga dostrzega to, czego nie sposób ocenić samym spojrzeniem: kierunki, czas oraz relację pomiędzy domem a jego mieszkańcami. Jedna bez drugiej pozostaje niepełna.

Bo cóż z najdokładniejszych wyliczeń, jeśli za oknem trwa nieustanny hałas, wejście tonie w ciemności, a z pewnego pokoju nikt właściwie nie chce korzystać? I cóż znowu z doskonałego gustu, jeśli mimo pięknych proporcji wciąż nie czujesz się u siebie?

Można mieć piękne meble, obrazy, najmodniejszą tapetę. Można mieć wszystko urządzone bez zarzutu. A jednak wejść do własnego domu i czuć się w nim jak gość.

Dom jest pierwszym miejscem, które widzisz rano, i ostatnim, które widzisz wieczorem. Wracasz do niego zmęczona. Odpoczywasz w nim, pracujesz, przyjmujesz bliskich, kochasz, świętujesz, chorujesz. Podejmujesz decyzje i prowadzisz rozmowy, których nie zapominasz przez lata.

Dekorowanie pyta: co mi się podoba? Feng shui ma odwagę zapytać wcześniej: czego potrzebuję, żeby dobrze mi się tutaj żyło? I właśnie tutaj zaczyna się cała różnica. Bo nieruchomość można posiadać. Dom trzeba jeszcze zamieszkać.

Jeśli każdego ranka otwierasz oczy na bałagan, dzień zaczyna się inaczej. Jeśli przy biurku siedzisz tyłem do drzwi, inaczej czujesz własną przestrzeń. Jeśli sypialnia przypomina magazyn rzeczy, na które zabrakło miejsca, trudno wymagać od niej atmosfery sanktuarium. I nie, nie nazwę tego przesądem. To jest po prostu życie.

To, co dziś nazywamy psychologią przestrzeni, feng shui dostrzegło znacznie wcześniej. Mówimy, że chcemy spokoju, a otaczamy się rzeczami, które nieustannie przypominają o pracy. Mówimy, że pragniemy bliskości, a urządzamy salon tak, że każdy siedzi osobno. Wtedy naprawdę nie trzeba wielkiej filozofii — trzeba tylko zobaczyć.

Feng shui zaczyna się od pytania: jak chcę żyć?

A dopiero później pyta: jak powinien wyglądać mój dom, żeby mi w tym pomógł? Jeśli pragniesz bogactwa, można zacząć od miejsca, w którym pracujesz. Jeśli pragniesz bliskości — od sypialni. Jeśli pragniesz spokoju — od całego domu. A jeśli jeszcze nie wiesz, czego właściwie chcesz? Tym bardziej warto usiąść u siebie i zobaczyć, czy lubisz tam być.

Bo dom jest kimś osobliwym — zapraszasz go do swojego życia każdego dnia, mieszkasz z nim dłużej niż z większością ludzi. Może więc okazać się, że lubi światło, którego mu skąpisz. Że sypialnia prosi się o ciszę, a gabinet — o porządek. Że przedmiot, który od dziesięciu lat nazywasz pamiątką, dawno przestał być wspomnieniem i stał się po prostu ciężarem.

Właśnie dlatego nie chcę tworzyć wnętrz idealnych. Chcę tworzyć wnętrza, w których czujesz się dobrze — takie, do których chcesz wracać. Takie, które po całym dniu nie mówią: jeszcze to, jeszcze tamto, jeszcze trzeba… lecz pozwalają wreszcie pomyśleć:

Dobrze. Jestem już u siebie.

Nieruchomość można posiadać. Dom trzeba zbudować — z przestrzeni, w której naprawdę chce się żyć.